باروری و ناباروری

برداشت تخمک (Oocyte Retrieval) یکی از حساس‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین مراحل در چرخه درمان ناباروری به روش IVF است. کیفیت، تعداد و سلامت اووسیت‌ها نقش مستقیمی در میزان موفقیت لقاح، تشکیل جنین و نهایتاً بارداری دارد

آزمایش اسپرم یا آنالیز مایع منی یکی از مهم‌ترین روش‌های تشخیص ناباروری مردان به شمار می‌آید. در هر آزمایش اسپرم پارامترهایی مانند تعداد، حرکت، شکل و کیفیت اسپرم‌ها به طور دقیق مورد بررسی قرار می‌گیرد و تصویر روشنی از وضعیت باروری فرد ارائه می‌شود.

لقاح آزمایشگاهی (IVF) به‌ عنوان یکی از مهم‌ترین روش‌های کمک‌باروری (ART)، طی دهه‌های اخیر نقش تعیین‌کننده‌ای در درمان ناباروری ایفا کرده است. با وجود پیشرفت‌های چشمگیر در توسعه داروهای تحریک تخمدان، تکنیک‌های لقاح، محیط‌های کشت جنین و فناوری‌های ارزیابی جنین، موفقیت IVF همچنان با نوسان قابل‌توجهی همراه است. این نوسان نه‌تنها بین بیماران مختلف، بلکه حتی بین چرخه‌های متوالی یک بیمار نیز مشاهده می‌شود.

در درمان‌های کمک باروری مانند IVF یا لقاح آزمایشگاهی، موفقیت چرخه تا حد زیادی به کیفیت و انتخاب دقیق جنین بستگی دارد. انکوباتور تایم لپس (Time-Lapse Incubator) یکی از پیشرفته‌ترین فناوری‌های موجود در این حوزه است که امکان پایش مداوم و غیرمداخله‌ای رشد جنین در محیطی کنترل‌شده را فراهم می‌کند.
انکوباتورهای تایم لپس با ثبت تصاویر متوالی از جنین در فواصل زمانی مشخص، روند تقسیم سلولی و تغییرات مورفولوژیکی را به صورت دقیق و زمان‌مند ثبت می‌کند. به این ترتیب، تیم درمان می‌تواند رشد جنین را بدون نیاز به خارج کردن آن از محیط کشت ارزیابی کند.

لقاح آزمایشگاهی (IVF) نوعی فناوری کمک باروری به شمار می‌آید که در آن اسپرم و تخمک در خارج از بدن انسان بارور می‌شوند.